Lancelog

Perugia - Barbierre

Wie woont in Italië en de hele experience wil meemaken, moet naar de kapper om er zich te laten scheren. Althans, voor een man dan. Een vrouw mag gewoon naar de paruchierre om daar haar haar en nagels te laten doen. Elke vrouw die ik hier zie heeft een perfect geknipte kop en gemanicuurde nagels. Elke vrouw. Elke man heeft gewoon een goed geknipte kop. Iedereen is verder strak en mooi gekleed. De persoonlijke verzorging is in Italië onvergelijkbaar met welk ander land in Europa dan ook, vermoed ik. Mede daarom zijn Nederlanders zo opvallend hier, met hun afzichtelijke, simpele kleding en ronduit lelijke voorkomen. Dat ligt niet altijd aan de ontevreden hoofden van die mensen, maar vooral aan het zelfrespect. Een beetje zelfrespecterend mens trekt toch iets aan dat hem of haar goed staat, zou je zeggen. Je voelt je er lekkerder door, anderen vinden je leuker en het maakt het straatbeeld aanzienlijk beter. Ik stem voor een partij in Nederland op te richten die het verbiedt om nog langer als een zoutzak door het openbaar leven te mogen lopen. Ik begin bij mezelf.

Zo ben ik hier naar de barbiere geweest en heb me onder handen laten nemen. Eerst een knipbeurt. Dat is met mijn haar niet zo’n hele toer meer, helaas. Het resultaat is in orde, maar ook dat was vroeger nog wel wat spectaculairder. Wat wel erg nuttig was, was de scheerbeurt die ik erbij genomen had.

Ik geloof dat ik vier keer ben ingezeept door de man en drie keer geschoren ben. Met een groot kapmes dat wij alleen in Indonesie en Suriname hebben gebruikt om ons een weg door de jungle te banen. De Italiaan met maar beperkte kolonisatiedrift heeft het mes anders gehanteerd en opereert er nu mee in de miljoenen kapsalonnen die het land rijk is.

Na de scheerbeurt en de conversatie (dat is mogelijk de belangrijkste reden om uberhaupt naar de kapper te gaan hier) werd mijn gezicht onder de after shave gespoten met een wolkpistool en kon ik weer vertrekken. Ik verliet de zaak met een totaal ander gevoel dan dat ik had bij binnenkomst. Ik voelde me veritaliaanst worden. Glad geschoren en heerlijk geurend. Ik denk dat ik in een winkel naar keuze hier ook maar eens een luchtje ga aanschaffen. Dat doet toch iets met je, gek genoeg. (Het moge duidelijk zijn dat ik in mijn persoonlijk onderhoud ook nog wat stappen heb gemist. Maar ja, ik begin het nu allemaal langzaam te leren en in te halen).

Om de boel te completeren, heb ik ook maar de schoenen gekocht die ik al maanden in de etalage van een winkel heb zien liggen. Prachtige Italiaanse schoenen in een licht marone die prima passen bij het kostuum dat ik heb zien hangen, maar toch maar niet zal kopen wegens de vrij forse vergoeding die daarvoor wordt verlangd door de winkelier. Mijn Italiaans is nog niet goed genoeg om een paar honderd euro van die prijs af te kunnen praten.

Het is nu inmiddels twee dagen na mijn scheerbeurt en mijn gezicht voelt nog steeds semi-glad aan. Dat is iets dat Gilette nooit voor elkaar weet te krijgen. Volgens mij moet je dit gewoon één keer per week doen en ben je verder klaar. Zou ik dat ook in Nederland kunnen vinden ergens? Vast wel. Misschien moet ik maar eens op zoek gaan. Of misschien moet ik maar niet meer in Nederland gaan wonen en gewoon hier naar toe vertrekken. Keuzes. Daar heb je ze weer. Het verrijkt het leven, maar maakt het zeer zeker niet makkelijker. Maar voorlopig kan ik nog een paar weken lekker blijven genieten in dit land en er steeds meer als een inheemse bijlopen.

Dinsdag ga ik met mijn nieuwe vrienden uit het café, Italië naar de tweede ronde van het EK schreeuwen. Tutto sará bene. Alles komt goed.

Geef commentaar op dit stuk (kan privé)