Lancelog

Perugia - De gevulde leegte

Tja, wat maak je nou allemaal mee, hier op zo’n dag dat nog de moeite waard is van het beschrijven? In feite maak ik fysiek niet zo heel veel mee, behalve dan het uurtje lopen en de paar honderd traptreden die ik doe. Liften zijn in deze reis taboe verklaard door mij. Alleen af en toe de roltrap de stad op, maar liever ook gewoon de vaste trap.

Mentaal maak ik ernstig veel mee, maar dat is puur het leren van een nieuwe taal, het praten in Engels, Duits en Italiaans en het daarmee constant schakelen tussen het ontvangen en verwerken van taal en het produceren ervan, plus het schakelen tussen de verschillende talen zelf. Dat is een mentale opgave waarvan ik op den duur wel moe word.

Maar het zijn geen zaken die de moeite waard van het beschrijven zijn.

Zo ook niet dat ik af en toe met de auto door de stad rijd en me inmiddels als een echte Italiaan gedraag, tot grote verrassing van de autochtonen die mij zo nu en dan van de weg willen rijden, maar dan merken dat ze zelf achteraan moeten sluiten. Het heeft tot regelmatig bijna-blikschade geleid. Maar hier zit verder ook geen verhaal in.

Dat mijn huis ’s avonds naar een knoflookfeest ruikt nadat ik heb gekookt, is ook geen nieuws. Daar ben ik dan ook dus snel klaar mee.

Het plankje boven mijn boeken dat dagelijks gezelliger lijkt te worden door de toename van de Kinder Sorpresa objecten dan? Ik maak er wel een foto van. Dat zegt toch meer.

Het enige dat ik me nu kan bedenken dat interessant is om te vermelden, is dat ik nu dan eindelijk een idee heb over een te schrijven boek. Sterker nog, ik heb twee ideeën. Met een beetje mazzel lukt het me zelfs om er één van uit te werken tot een af geheel.

Als me dat zou lukken, dan is deze reis al meer dan dubbel zijn tijd waard geweest. Het gevoel nu een tweetal uitgewerkte ideeën te hebben, voelt heerlijk. Nu is het namelijk alleen nog maar de juiste woorden zien te vinden om ze duidelijk te maken en klaar ben ik. Het vinden van een uitgever en het uiteindelijke publiceren, komt allemaal wel.

Dan kan ik de ICT gewoon lekker vaarwel zeggen en me voor de rest van mijn leven terugtrekken in een sfeervolle, wellicht ietwat chaotische, werkkamer met een plankje waarop aan de ene kant wat flessen whisky staan te aarzelen om genipt te worden en aan de andere kant de gezelligheid van Ferrero wordt geherbergd in de vorm van afgeknutseld eierwerk.

Ik zie het al helemaal zitten!

Geef commentaar op dit stuk (kan privé)