Lancelog

Perugia - Napoli e Roma

De afgelopen week had ik het zeer prettige bezoek van Christianne. Omdat het haar eerste bezoek aan Italië was en omdat het hier in Perugia altijd maar zo regent, hadden we besloten om maar een pizza in Napoli te gaan eten. Daarom zijn we zaterdag op pad gegaan naar het zuiden.

Het bleek overal te regenen in Italië! Ook in Napels en dus ook in Pompeï, waar we dan maar niet naar toe zijn gegaan. Aangezien het nooit regent in Napels, is de infrastructuur ook niet berekend op een wolkbreuk van het type zondvloed en daarom lagen de straten met letterlijk tien centimeter water gevuld dat maar al te graag hoog opgolfde als je er met je auto, of vrachtwagen, doorheen reed. Heel bijzonder, maar ook een tikkie treurig. Het land is in de zon zo mooi en met regen, mist, donkerte en sporadische bliksems toch heel anders. Minder mooi, kan ik zelfs zeggen. Maar wel bijzonder dus.

De vuilnis in Napoli was ook bijzonder te noemen. Honderden meters met vuilnis dat soms wel twee meter hoog gestapeld lag. Wat een waanzinnig goor gezicht was dat. Het centrum was behoorlijk opgeschoond omdat Berlusconi net twee weken geleden was langsgekomen. Dat was erg opvallend. Hier en daar verbrandde een bezorgde bewoner wat van zijn eigen vuilnis, hetgeen dan weer aanleiding gaf tot bijzondere geuren die de stad normaal ook niet kent.

Wij kenden de stad allebei niet en wisten dus ook bij god niet waar we heen moesten om iets moois te zien. Maar omdat mijn Wing Tjun leraar elke maand minstens één keer naar Napels vliegt om wat te eten en dat dan in het noorden van de stad doet, besloten we dat wij daar ook heen moesten. Maar ja. Hoe dat te doen in de volstrekte chaos van Napels?

Het leven in Napoli is namelijk weer heel anders dan dat in Lecce, Roma of Perugia. Wat een waanzinnige takkenchaos heerst daar zeg! In het verkeer geldt alleen maar het recht van de sterkste. Brommertjes rijden overal, door de stoet van auto’s heen, soms tegen het verkeer in, maar bijna altijd met minstens twee man erop. Mensen lopen dwars door het verkeer, auto’s lijken vaak maar wat te doen, zijn voor meer dan de helft vreselijk ingedeukt en gebutst (soms zelfs met plakband aan elkaar gehouden) en een verkeersplein is een ware nachtmerrie voor diegene die van enige orde, rust en helderheid houdt. Zo niet ik. Ik geniet met volle teugen van dit soort verkeer. Goed opletten en dan jezelf overal snoeihard tussendrukken. Heerlijk! De auto heeft er geen enkele schade opgelopen. Daar kan ik met recht trots op zijn, want de mogelijkheden deden zich constant voor.

Ook hebben we ontdekt dat niet alle wegen naar Rome leiden, maar naar het plein van Carlo in Napels. Steeds maar weer kwamen we op dat achterlijke plein uit dat niet eens mooi was, maar vooral erg hectisch en onoverzichtelijk. Toen we de volgende dag naar het centrum wilden gaan om er wat rond te lopen, stuitten we op een verkeersblokkade van de politie. Er was iets aan de hand blijkbaar, want iedereen werd omgeleid. Ik draaide mijn raampje open om aan een agent te vragen hoe we moesten rijden om bij de Piazza Cavour uit te kunnen komen. Dat leek ons het centrum te zijn namelijk.

De agent liep op ons af, keek me aan en zei: “You Nederland?”, waarop ik zei: “Si, siamo Ollandesi” met als gevolg dat hij opzij stapte en ons maande om de straat in te rijden die hij net aan het blokkeren was. Rare jongens die Napolitanen! Maar vooral de manier waarop hij ‘Nederland’ uitsprak was erg bijzonder, alleen al dat hij het niet Ollanda noemde was al raar!

Zo kwamen we op een plek uit waar we de auto parkeerden en over de plaatselijke markt gingen lopen. De markt leek veel op de Albert Cuyp in Amsterdam, maar dan drie keer zo smal, twee keer zo veel mensen en dan die brommertjes weer, die gewoon over de markt reden. Steeds ook met iemand achterop. Soms wel twee mensen achterop.

De nauwe straatjes met het beruchte wasgoed waren ook mooi om eens in het echt te zien. Hier moeten de overburen met elkaar een waslijn delen, waarbij er afspraken gemaakt moeten worden wie op welke dag de lijn mag gebruiken. Op school heb ik geleerd dat er in Napels geen privacy bestaat. Iedereen weet hier alles van iedereen. Als je verliefd zou worden op iemand in een bepaald gebouw, dan weten ze het drie straten verder. Die sociale controle (of hoe moet je dat noemen?) zagen we met eigen ogen. Iedereen in de straatjes bekeek ons uitvoerig en sommigen groeten ons zelfs. Dat waren dan meestal wel de oudjes die dat deden, maar toch. Oudjes hebben een belangrijke rol in het dagelijks leven van zuid Italië. Kunnen we in Nederland nog wel wat van leren misschien.

Toen de regen zijn intreden weer deed, was voor ons de maat vol en gingen we, onaangekondigd, op weg naar Roma om daar de zon te vinden. Althans, ik wilde ook graag Roma zien en Christianne moest en zou van mij Italië in twee dagen doen, dus die stribbelde helegaar niet tegen.

Roma was prachtig. Ik voel me er toch altijd het meeste thuis in Italië. Het is groots, meeslepend, prachtig, overdreven, tegenstrijdig met zijn moderne en stokoude gebouwen, protserig met zijn kerken en Vaticaanse ellende en pracht, super religieus maar ook verdorven op elke straathoek. Kortom een wereldstad naar mijn hart met ook nog eens heerlijk eten, vaak (!) mooi weer en een rijkheid aan historie waar geen andere stad ter wereld het tegen op lijkt te kunnen nemen. De bakermat van het Romeinse imperium. En dat is nog steeds goed te zien en te voelen op de één of andere manier.

Hier rond mogen lopen is voor mij een genot dat ik nauwelijks kan beschrijven. Er wonen en werken zou best wel eens een nachtmerrie kunnen zijn, wegens het gruwelijke tempo dat er heerst en nog het meeste lijkt op steden als London en New York. Maar zo voor een dagje of een weekje tijdens de vakantie is het mijn ultieme stad om te zijn.

We hebben een hoop gewandeld, want dat kan erg goed in Rome. Daarna de nachtrit in de auto naar huis. Wat een waanzinnig intensief weekend weer, met honderden kilometers extra op de teller van de Alfa die het werkelijk erg goed doet, al loopt wel mijn linkerachterband elke dag een beetje leeg. Misschien moet ik daar maar eens naar laten kijken voordat ik weer naar huis terugrijd.

Geef commentaar op dit stuk (kan privé)