Lancelog

Perugia - Onverwachte ontmoeting

Gisteravond was ik naar de Iper COOP bij Perugia gegaan. Een werkelijke plek die de naam Iper verdient. De Conad bij Assisi is groot, de Iper COOP bij San Sisto is groter, maar deze Iper is reusachtig. Het bevindt zich in een complex met daar vele kledingwinkels, een McDonalds en een Media World wat bij ons Media Markt heet. En dan heb je dus de COOP. Ik kwam er binnen en vroeg me na een tijdje gewandeld te hebben binnen of ik wel in de juiste winkel was, want ik zag alleen maar kleding en andere gekke dingen liggen. Toen bleek dat het voedselgedeelte pas na een meter of dertig begon. Waanzinnig groot. Zeker vergeleken met de Deen waar ik thuis in Amsterdam altijd boodschappen doe. Volgens mij is de afdeling waar hier de ingevroren inktvisproducten staan even groot als die hele Deen. Het maakt me ook altijd een beetje bang, zulke dramatische hoeveelheden voedsel bij elkaar die nooit opgegeten kunnen worden en dus vernietigd. En dan te bedenken dat er in een straal van nog geen twintig kilometer tientallen van dit soort hallen met tomaten, worsten, kippen en vissen zijn. Niet allemaal even groot natuurlijk, maar toch. Die hoeveelheid is te eng om voor je te zien.

Ik reed naar huis met een plugje uit de Media World en wat melk en brood vanuit de COOP. Dat vond ik leuk, om extreem weinig te kopen in zo’n megashopperhal. Dat zal ze leren, dacht ik. Maar het plugje kon ik thuis al meteen weer weggooien, want ik had er niets aan. Toch een tientje. Dat zal mij dus leren: 1-0 voor de Media World.

Vanavond was ik weer naar de Media World gereden om te zoeken of er niet een ander plugje was, of een kabeltje waarmee ik mijn laptop aan de TV kan knopen om daarop de meegebrachte DVD’s te bekijken. Maar die waren er niet. De portable DVD spelers waren vrij prijzig en ook niet echt prettig te noemen. De opstarttijd van die dingen is enorm te noemen. Daar wil ik geen vierhonderd euro voor neertellen. Dan maar afzien en de laptop op schoot nemen, of in bed neerleggen ergens. Ach, dan is het ook meteen een kruik. Niet dat die nog nodig is hier, want de zomer is begonnen. Vandaag 28 graden!

Bij mijn terugkomst in Perugia reed ik in een straat langs iemand die ik dacht te herkennen van school. Hij zat op de bus te wachten. Ik was hem al voorbij, dus dacht ik er aan om terug te rijden en hem een lift te stad in aan te bieden. Maar na enig rondrijwerk bleek, toen ik was teruggekomen, dat hij er niet meer zat. Misschien al met de bus mee dus. Daarom reed ik verder naar de stad om mijn auto te parkeren bij de kerk. In het straatje omhoog naar de Borgo kwam er een andere Alfa mijn kant op, maar die ging keurig aan de kant om me door te laten. Dat was netjes, daarom dankte ik de bestuurder die in het Italiaans ‘autista’ heet. Wel grappig op zich, want een bestuurder mag maar één ding tegelijk doen en dient daar heel erg bedreven in te zijn. Net een echte autist dus. Maar goed, het gedrag van deze Alfarijder was on-Italiaans te noemen.

Nu had ik net mijn auto geparkeerd, toen er een Alfa op me afgereden kwam en die stopte voor me. Er zat een man in en die sprak me aan: “Dat dachten we wel!”, zei hij. Huh? Nederlands? In een Italiaanse auto? Bleek het Anno te zijn die hier al 2,5 jaar woont met zijn Italiaanse vrouw met wie hij eerder in Amsterdam had gewoond. Hij kwam net uit Spilamberto, Modena terug waar hij een bedrijf runt in de verkoop van autobussen. Of ik zin had om met hem een pizza te eten. Nou, ik wist wel een goed restaurantje: Pompeï bij mijn grote vriend Marco!

Daar hebben we lekker zitten eten en gepraat over duizend dingen. Alsof we elkaar al heel lang kenden. Wat een leuk contact ineens. Hij had blijkbaar mijn auto al een paar weken zien staan en dacht dat hij hoorde bij iemand die hier niet op vakantie kan zijn, gezien de lange duur van het parkeren. Dat klopte dus! Hij is practisch mijn buurman. We hebben kaartjes uitgewisseld en kunnen nog een keertje met elkaar afspreken in de komende tijd. En dat is alleen maar gebeurd omdat ik terug ben gereden om die jongen een lift te geven en daardoor op het zelfde moment door de straat reed als deze Anno. Zo zie je maar weer: als je zelf investeert in je eigen geluk door bijvoorbeeld sociaal te doen, zul je het zomaar kunnen vinden, ook al is het dan waarschijnlijk wel iets anders dan je had verwacht. Dat vind ik een leuk thema. Misschien voor een volgend boek? Eerst maar eens dit ding afwerken. Het gaat goed. Ik zit al op 45 pagina’s. Nog maar 355 te gaan dus.

Geef commentaar op dit stuk (kan privé)