Lancelog

Perugia - Seismograaf

Er gebeurt me een hoedje hier in Perugia. Allereerst kan ik nu verdorie gewoon redelijk goed Italiaans praten, horen, schrijven en lezen. En ik moet nog een hele maand! Dat wordt een reuze succes, kan niet anders.

Verder is mijn boek af. Het is ongelooflijk, maar waar. Mijn eerste boek, hier in een maand geschreven en ik ben er nog blij mee ook. Ik bedoel, het is voor mij geen prutsroman geworden, maar bevat een boeiend relaas van dingen waarover ik nu niets zal melden. Nu maar op zoek naar de betere boekhandel! Iets voor als ik weer terug in Nederland ben, want mijn vrije tijd bij terugkomst is onverwacht aanzienlijk toegenomen. Alles lijkt hier wel mee te zitten.

Deze wereldschokkende dingen vallen mooi samen met de bezichtiging die ik heb gemaakt bij het seismografisch instituut, dat hier nog een tweehonderd meter vandaan ligt. In de kelder van een aan de kerk gelieerd gebouw, staan enkele prachtexemplaren op het gebied van de seismografie. Zo hangt er de eerste seismograaf ooit gemaakt in de wereld. Hij komt uit 1751 en bestaat uit een grote stenen last aan een lang touw dat aan het plafond is vastgemaakt. Aan de steen zit een naald die strepen in het zand eronder trekt als er een tremore plaatsvindt waardoor de steen gaat schommelen. Heel simpel, doeltreffend en niet op electriciteit werkend en dus altijd operatief en zelden buiten werking. Zolang het touw niet knapt en er genoeg zand voorhanden is, doet het ding het.

De andere apparatuur die in de kelder stond, kwam wat betreft antiekheid ernstig in de buurt van het touw-met-steen-ding. Het is altijd ongelooflijk om te zien hoe in voor de maatschappij belangrijke industrie gebruik kan worden gemaakt van apparatuur die in onze ogen ernstig verouderd is.

Bedrijven als waterzuiveringen, metaalsmelterijen, ruimtestationnen en dus ook seismografische kelders, hebben allemaal apparatuur van de eerste dag die het nog prima doet en in principe dus ook niet vervangen hoeft te worden. Al zou de leverancier van de apparatuur waarschijnlijk een andere mening hebben.

Zoals mijn klasgenoot die een ingenieur is op het gebied van zoutwinning en raffinatie (heet dat zo, of ben ik veritaliaanst hierin?). Op mijn vraag of je inderdaad niet meer dan zes gram zout per dag mag eten, hetgeen in elk blad staat dat geloofd mag worden, antwoordde hij natuurlijk: “Nee hoor, dat is onzin. Al het zout dat je teveel binnenkrijgt, scheidt je gewoon weer af”. Kompleet geouwehoer natuurlijk, want met twee eetlepels zout ben je voor de rest van je leven gewoon klaar met zout eten. Nooit meer eten, zou Hermans zeggen. Maar goed. Seismografie behoeft duidelijk geen modernisering.

In het instituut hingen ook uitslagen van een aardbeving die in 2004 op Sumatera, Indonesia had plaatsgevonden, zo’n tienduizend kilometer hiervandaan. Keurig opgevangen door de meters hier in Perugia. Ook de beving van vorige weken in China was te zien, al was ik op dat moment druk doende met foto’s maken van de ruimte. Even gemist dus. Jammer misschien, al kun je de effecten van de beving nu af en toe op TV zien en dat is ook niet mis.

Voor komend weekend staat het bezoek aan Firenze gepland waar mijn verplaatste concert van Nick Cave gaat plaatsvinden en de tocht daarna naar Lecce voor een seminar van Wing Tjun. Lecce ligt volslagen ver weg, in de hak van het land en dus zo’n ruime duizend kilometer vanaf Firenze. Niet gek, voor een dagje bezoek. Gelukkig is maandag vrij. Daarna breekt dan de laatste maand aan. Wat vliegt de tijd toch altijd.

Geef commentaar op dit stuk (kan privé)