Lancelog

Perugia - Stadsregister

Ik had nooit gedacht dat ik hier in Italië nog eens zou gaan verlangen naar het Nederlandse weer. Nu is dat moment wel degelijk aangebroken. Waarom? Omdat het in Nederland nu schitterend weer is en het hier in Perugia alleen maar regent. Tamelijk absurd en zeer onterecht.

Met de school was er een uitstap gepland naar het gemeentearchief van Perugia en wat zou ik beter kunnen doen op een vrijdagmiddag dan mezelf in een goed gekoelde en donkere ruimte te storten met oude documenten? Juist. Niets. Daarom ging ik graag mee.

We kregen een interessant verhaal te horen over de registratie van personen in het oude Italië van voor de unificatie in 1861 en zagen duizenden boeken, allemaal met leren of houten kaft en leren paginas waarop in een volstrekt onleesbaar handschrift van alles stond neergepend over de inwoners van Perugia, hun families, de kinderen, de sterfgevallen en vooral de openstaande belastingen die nog betaald dienden te worden.

Schrikbarend hoge bedragen stonden er soms. Tot wel meer dan tweeduizend lire! Houd er dan wel rekening mee dat het hier over de zeventiende eeuw gaat!

Het oudste document dat ze hier hebben, stamt uit het jaar 995 en dat is met recht vrij oud te noemen. Uiteraard werd dit ons getoond in een gewone aula door een aardige dame die het ons ook gewoon liet vasthouden. Daglicht, warmte (nou ja, Perugiaanse warmte dan) en vochtigheid en dan zure vingertjes van leerlingen die de hele dag op school koffie hebben kunnen zitten drinken. Het is zo mooi van Italië, dat er heel zorgvuldig wordt omgegaan met al deze kunstschatten, want zo moeten we deze perkamenten toch wel interpreteren, maar dat er tegelijkertijd ook zo lomp mee wordt omgesprongen alsof het een boodschappenlijstje van gisteren betreft.

Zo kregen we ook een originele brief van Paus Pius II te zien dat weinig goeds voorspelde, gezien het type draad waaraan de pauselijke loden zegel bungelde. Die was namelijk van hennep gemaakt en dat werd alleen gebruikt voor slechte tijdingen. In het andere geval zou het namelijk een zijde zijn in rood en wit. Als ik het goed verstaan heb, want ook deze excursie werd gewoon in het postmoderne Italiaans van anno 19-nu gehouden.

Ik moet zeggen dat het zien en aanraken van een dergelijk oud stuk goed bewaarde tekst op perkament wel een trilling van extase gaf. Het was met recht heel bijzonder te noemen. Zij die op zoek zijn naar voorouders uit Italië van voor en rond de Middeleeuwen, dienen van deze boeken gebruik te maken, aangezien dit de enige bronnen zijn. Na de eenwording in 1861 moesten vanuit alle deelstaatjes deze boeken worden verzameld en werd er één uitgebreid groot register van gemaakt.

Het aardige is dat zowel de staat zich bezig hield met het registreren van personen, maar dat de kerk dat ook deed. Elke parochie had zo haar eigen boekwerk met daarin alle info van de families die aangesloten waren. Het allerleukste is dat dit nu nog steeds het geval is. Alleen is niet meer het hele land katholiek. Als voorbeeld werd aangegeven dat er nu ook veel moslims zijn die dan dus niet in één van de boeken van Sinterklaas zijn opgenomen. Nu pas realiseer ik me dat dat boek van Sint inderdaad moet stammen vanuit een geschiedenis waarin alle goede en slechte dingen over een familie in een dergelijk bij de kerk behorend boek stonden genoteerd. Zo leer je nog eens wat over je eigen folklore in een vreemd land.

Nog meer van onze folklore is inmiddels te bewonderen in mijn parkje op het eind van de Borgo Bello. Hier huist dezer dagen een heus bloemenfestival. Daar wilde ik vandaag na het register even heen gaan, maar toen bleek dat ik vijf euro moest lappen voor de entree om daarna gewoon een slechte kopie te zien van onze bloemenmarkt die ik in Amsterdam dagelijks probeer te ontwijken. Dus waarom nu dan wel er heen gegaan? Juist. Niet dus.

Prompt begon het weer eens te hozen, dus ik was blij dat ik niet tussen de plantjes en bloemetjes stond en zelf kon gaan verleppen. Het doet het verlangen aan Nederland alleen maar toenemen en dat terwijl ik me had voorgenomen liever hier te willen blijven.

In oktober moet ik in ieder geval terug. Dan komt in Perugia het chocoladefestival. Dat is een absolute must natuurlijk. Tot die tijd moet ik het doen met de Kinder eieren die mijn huis nog dagelijks gezelliger maken.

Geef commentaar op dit stuk (kan privé)