Lancelog

Perugia - Een week vakantie

De afgelopen week was het vakantie. In Nederland, maar ook hier in Italië. Geen school dus. Dat was reden om me met andere zaken bezig te houden. Bijvoorbeeld met Anna, want die had natuurlijk ook vakantie en dus kwam ze een weekje over. Zo hadden we in principe samen een weekje vakantie in Italië, al bleef ik dit keer in eigen land.

Het is leuk om een week op vakantie in Italië te zijn, zonder ver te hoeven reizen: dat vergroot het gevoel van rust enorm. Die rust werd nog verder vergroot door de plek die we uitkozen om een paar dagen te gaan zitten toeven. Het werd een hotel, hoog op een berg bij de grens van Umbria met Toscana en alleen bereikbaar door een vijf kilometer lang grindpad. Het hotel wordt gerund door een man met zijn Braziliaanse vrouw, annex chef kok, gespecialiseerd in vegetarisch eten. Vega-gourmet dus.

Het was waanzinnig. Lekker, lux, bijzonder en vooral heel erg veel. Zo veel dat we na twee diners, twee ontbijten en een lunch, blij waren dat we weer wegkonden en gewoon thuis een pan met wat spagghetti konden opzetten. Vreemd, ik had nooit gedacht dat extreme luxe zo snel mijn strot zou dichtslibben. Maar de paar dagen dat we er waren, was groots te noemen. Veel meer dan eten en uitrusten van dat eten, hebben we niet gedaan. Een boekje in de zon, uitkijkend over groene gezapige weiden, olijfbomen en bossen. Het hotel was namelijk zodanig gepositioneerd dat het uitzicht op de –vermoedelijke– kerncentrale verborgen bleef. Wel zo rustig, want wat je niet ziet, is er ook niet. Niet op vakantie, althans.

Verder zijn we vast gaan kijken naar de plek in Umbria waar straks op het eind van de maand mei de grootste bloemenpracht zal moeten gaan verrijzen: Castellucio di Norcia, temidden van de Sibellijnse bergen. Daar heerst nog totale ontwetendheid van die komende bloemenpracht in de natuur: het was er drie graden, de bergen lagen vol met sneeuw en ijs en hier en daar was een gletsjer te zien. Verder was het supermistig en de straten verlaten. Het enige teken van leven bestond uit een drietal geparkeerde Nederlandse auto’s op de parkeerplaats van het dorp. Een hoeveelheid leven die niet uitnodigde tot meelevendheid. Daarom reden we maar zo snel mogelijk weer weg. Terug naar de streek waar het dan tenminste nog een graad of achttien was. En het regende.

Inmiddels is de lente ook tot in Perugia doorgedrongen en is mijn metamorfose tot brownie in gang gezet. Lekkere zomerse taferelen. Met zon en geen wolken.

Dat ik in een onhandige bui mijn alfa tegen een mercedes heb aangereden, was slechts een tweetal dagen reden tot inwendige buien en zorgen. Mijn eerste aanrijding en dan nog wel hier, in het veilige Perugia! Hoewel, veilig, het verkeer is hier wel op zijn Italiaans. In de straat waar het gebeurde, zag ik vandaag dat twee Italianen ook al met elkaar in botsing waren gekomen. Het is waarschijnlijk een probleemwijk, qua verkeer dan.

Wat gebeurde er nou precies? Tot nu toe heb ik eigenlijk nog steeds geen goed idee daarvan. Wat ik wel weet, de feiten, is dat het stoplicht op oranje sprong en dat de mercedes voor mij, anders dan ik, niet nog even snel door wilde rijden, maar abrupt tot stilstand kwam. Dit op een straat die vrij stijl omhoog loopt en sowieso al noopt tot een hogere gasstand. De ABS werkte prima en zo kwamen we schokkend tot stilstand tegen de achterbumper van de mercedes, die verder alleen wat kleine krasjes overhield aan dit kortstondige contact. Mijn hoofd zat bij van alles, zoals bij de navigatiedame uit mijn dashboard die me alweer een nieuwe route probeerde aan te geven, omdat ik maar niet de juiste afslagen kon nemen, wegens het totaal hysterische en drukke verkeer op de driebaansweg waar we reden. Een andere verklaring heb ik niet. Mia colpa dan maar.

Het is een algemeen bekend fenomeen dat in de stoplichten van Perugia camera’s zitten die een foto maken als je door rood rijdt, waarvoor je dan enkele honderden euro’s moet afrekenen. Een lucratieve handel, want het oranje licht duurt maar kort. Mijn Amsterdamse mentaliteit om bij net oranje nog wat te versnellen is dan geen goede strategie. Zo blijkt.

De consequentie is dat we bijna twee uur hebben gespendeerd met het wachten op politie, het afhandelen van het protocol en invullen van alle formulieren. Gelukkig kon Anna nog op tijd met een taxi op en neer naar het hotel om mijn autopapieren en groene kaart te halen. Dat scheelde. Wat ook scheelde, was dat de bestuurder van de mercedes een regenboogvlag op zijn nummerplaat had zitten, terwijl er in Italië toch echt geen homoseksuelen bestaan. Dat zal de politie niet ontgaan zijn. Net zo min als de man met leren hemd en de jonge knaap die de bestuurder had opgetrommeld als ‘getuigen’. De jonge knaap was een ‘medicus’ die kon bevestigen dat de bestuurder door de klap zijn nek vreselijk had verwond. Het deed me denken aan die reclame van centraal beheer waarin een jongen de auto aanrijdt met daarin Spong en de Moskowitchen. Een groot theater, maar misschien wel één met nog een vervolg. Dat is jammer. De politie stond in ieder geval aan onze kant en daardoor werd de boete die ik kreeg tot het minimum beperkt: 36 euro. Daarvoor kan je in Amsterdam niet eens fout parkeren!

Een andere consequentie is dat ik morgen naar een carrozziere moet rijden om daar mijn moterkap weer terug te laten buigen zodat hij weer goed dicht kan. Dat is vooral erg jammer: van mijn tijd, van het geld en vooral van de auto. De neus van de alfa dient namelijk als het prominenste deel te worden beschouwd. Het is de essentie van de wagen. Nu is zijn neus gebroken. Als een echte kooivechter. Ik krijg nu wel opvallend meer voorrang van anderen. Dat is dan het pluspuntje hiervan.

Maar goed, volgens Michael de hotelman is het gewoon een nieuwe ervaring erbij. Daar moet ik dan maar genoegen mee nemen. Mijn verzekering is in ieder geval dekkend, dat is fijn, plus dat de motor onbeschadigd is: hij rijdt nog als een zonnetje.

En dat is waar mijn aandacht nu het meest naar toe gaat: de zon. Zeker nu Anna alweer via Arezzo is vertrokken met de trein. De cyclus begint weer opnieuw, al zal het deze keer allemaal wat milder verlopen.

Geef commentaar op dit stuk (kan privé)